Monday, August 13, 2007

သြားပြတ္တံေလး ၂ခုရဲ႕သမိုင္း

လြန္ခဲ႔ေသာတနွစ္ေက်ာ္ခန္႔အခ်ိန္တုန္းက ရန္ကုန္နဲ႔မိုင္အနည္းငယ္ကြာေ၀းတဲ႔ျမိဳ႔ေလးတျမိဳ႔ရဲ႕ စတိုးဆိုင္ေလးမွာေရာင္းကုန္အျဖစ္ သြားပြတ္တံေလးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ ျဖဴျဖဴရယ္ နီနီရယ္ စိမ္းစိမ္းရယ္ ၀ါ၀ါရယ္ ျပာျပာရယ္ စသျဖင္႔ ကိုယ္ပုိင္အေရာင္အေသြးေပၚမူတည္ျပီး နာမည္ေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ပါ။ သြားပြတ္တံဆိုတဲ႔အတိုင္းသူတို႔ေလးေတြရဲ႔ လုပ္ငန္းတာ၀န္ကေတာ႔ လူေတြတေန႔တာအစပထမနဲ႔အိပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ က်န္းမာသန္႔ရွင္းေရးအတြက္တာ၀န္ယူေပးျကရတာေလ။ ဒါေပမယ္႔ အားလုံးေသာသြားပြတ္တံသူငယ္ခ်င္းေလးမ်ားကေတာ႔ အခုမွေက်ာင္းျပီးခါစ အလုပ္လုပ္မည္႔သူမ်ားပမာ လုပ္ငန္းခြင္အေတြ႔အျကုံသစ္၀င္ရန္ေစာင္႔စားေနသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုသူငယ္ခ်င္းေတြ ျမိဳ႔ငယ္ေလးရဲ႕စတိုးဆိုင္ေလးမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနလာရင္း..ဇူလိုင္လရဲ႕ လကုန္ရက္ပိုင္းေလးတညမွာ ျပာျပာနဲ႔ စိမ္းစိမ္းဟာ တျခားေသာသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေက်ာခိုင္းစြန္႔ခြာျပီး ၀ယ္ယူသူတဦးဆီလိုက္ပါသြားပါေတာ႔တယ္။

စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာ ဟာအခုမွအလုပ္အသစ္စဆင္းရမယ္႔သူမ်ားမို႔..တတ္ျကြစြာနဲ႔လုိက္ပါသြားပါတယ္။ လူငယ္ေလးေခၚေဆာင္သြားရာကေတာ႔..အဲကြန္းအသင္အတင္႔ဖြင္႔ထားတဲ႔အနည္းငယ္ေအးျမေနတဲ႔အခန္းထဲမွာ သူတို႔ကိုခဏထားပါတယ္..ေကာင္ေလးတေယာက္ေကာင္မေလးတေယာက္ဟာ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာကို ရွိတယ္လို႔ေတာင္ဂရုမစိုက္ျကပဲ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းစကားေတြေျပာေနျကပါတယ္။သူတို႔အမူအယာ သူတို႔စကားမ်ားကို နားေထာင္ျခင္းျဖင္႔ သိပ္ခ်စ္ျကတဲ႔ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဆိုတာ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာအလြယ္တကူနားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ေကာင္မေလးက စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာကို စိုစိစိေရခ်ိဴးခန္းရဲ႕ ေဘစင္ေပၚတင္ထားျပီး..ေရခ်ိဴးခန္းမီးကိုလည္းပိတ္သြားပါတယ္။ ေနရာသစ္မွာ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာခမ်ာ ေမွာင္ျကီးမဲျကီးထဲ ေတာ္ေတာ္ေျကာက္အားပိုခဲ႔ရတာေပါ႔..။

ေကာင္ေလးကျပာျပာကိုေရြးခ်ယ္ျပီး ေကာင္မေလးကေတာ႔ စိမ္းစိမ္းေလးေပါ႔..သူတို႔ဘာလို႔လည္းမသိဘူး..စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာကိုျကည္႔ျပီး..ဆင္တူေလးေတြေနာ္ ဆိုျပီး ရယ္ေနျကေသးတယ္။ သူတို႔ကိုေသခ်ာနားမလည္ေပမယ္႔..သူတို႔နွစ္ဥိးျကည္နူးေနတာ ေပ်ာ္ေနတာ တဦးကိုတဦးခ်စ္ေနျကတာေလးေတြကိုျကည္႔ျပီး..စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာ ပါေပ်ာ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေလ အဲဒီေန႔ကစိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာ ခြဲခဲ႔ရတယ္။ စိမ္းစိမ္းက ေကာင္မေလးနဲ႔လိုက္လာျပီး..ျပာျပ ာကေတာ႔ေကာင္ေလးနဲ႔လိုက္သြားရတယ္။ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာ ဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ရဲ႕ မတူညီတဲ႔ေနရာေတြမွာေနထိုင္ေနရတယ္ဆိုတာရိပ္မိပါတယ္..ဒါေပမယ္႔ စိမ္းစိမ္းရဲ႕ပိုင္ရွင္ေကာင္မေလး ျမဴးတူးေပ်ာ္ရႊင္ေနတာေတြ..ျပာျပာရဲ႕ပိုင္ရွင္ေကာင္ေလး သြက္လက္လွုပ္ရွားေနတတ္တာေတြကိုျကည္႔ျခင္းအားျဖင္႔ သူတို႔နွစ္ဦး ေန႔စဥ္ဆုံေတြ႔ရတယ္ဆိုတာ သိရွိနိုင္တယ္ေလ။

စိမ္းစိမ္းဇာတိဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ျမိဳ႔ငယ္ေလးမွာပါ ဒါေပမယ္႔ ၀ယ္သူေခၚေဆာင္ရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ကိုေရာက္ျပီးတပတ္ေလာက္မွာပဲ စိမ္းစိမ္း အတြက္အထူးအဆန္းအျဖစ္..ေလယာဥ္စီးျပီး ခရီးနွင္ခဲ႔ရပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာမူးရတဲ႔အထဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ထိုးက်ိတ္ထည္႔ထားတဲ႔အ၀တ္အိတ္ေလးထဲမွာ အသက္ရွုက်ပ္စြာနဲ႔ စင္ကာပူေျမကိုေရာက္လာပါေတာ႔တယ္။ စင္ကာပူကတိုက္ခန္းက်ဥ္ေလးရဲ႕ ေရခ်ိဴးခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ စိမ္းစိမ္းခမ်ာ ေတာ္ေတာ္အေနရခတ္ခဲ႔ရတာပါ။ ျမိဳ႔ငယ္ေလးရဲ႕စတိုးဆိုင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္းလြမ္းတယ္..ငယ္ေပါင္းျကီးေဖာ္ျပာျပာကိုလည္းလြမ္းတယ္..သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ခြဲေနခဲ႔ရေပမယ္႔ ျပာျပာနဲ႔ခြဲခဲ႔ရတာကိုေတာ႔ ရင္နာမဆုံးပါဘူး..မနက္တိုင္းျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ေကာင္မေလးမ်က္နွာဟာလည္း ဟိုးအရင္ျမင္ခဲ႔ရတဲ႔အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ျပဳံးေပ်ာ္ေနတဲ႔မ်က္နွာေလးမဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး..ဒါေပမယ္႔ မနက္တိုင္း စိမ္းစိမ္းကိုျမင္တိုင္းေကာင္မေလးျပဳံးျပရွာပါတယ္..သူ႔မ်က္ႏွာေလးဟာလြမ္းရိပ္ေတြထပ္ေနပါတယ္..စိမ္းစိမ္းလည္းျပာျပာကိုလြမ္းေနသလုိမ်ိဳး..သူလည္း သူ႔အေဖာ္ေကာင္ေလးကိုလြမ္းေနရွာမွာပဲလို႔ စိမ္းစိမ္းကိုယ္ခ်င္းစားေပးလုိက္ပါတယ္ေလ..။ ျပာျပာတေယာက္ေကာဘယ္ဆီဘယ္ေနရာမ်ားေရာက္ေနပါလိမ္႔ေနာ္...။

အဲဒီေန႔ကို စိမ္းစိမ္းတသက္ေမ႔မရဘူး..ေ၀းကြာေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းစိမ္းစိမ္းကို ခြဲခြာခဲ႔ရျပီးတလေက်ာ္မွာျပန္ေတြ႔ရခြင္႔ရတယ္..စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာေပ်ာ္ေနသလို ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးလည္းသိပ္ေပ်ာ္ေနျကတယ္ေလ။ စိမ္းစိမ္းကိုအ၀တ္အိတ္က်ပ္က်ပ္ထဲအရင္တခါလိုထိုးထည္႔ျပီးေကာင္မေလးနဲ႔အတူထြက္သာလာရတယ္..ဘယ္သြားမယ္မွန္းမသိေသးဘူးေလ။ ခဏေနေတာ႔ေခါင္းထဲကမူးျပီး အန္ခ်င္သလိုျဖစ္လာမွ ေလယာဥ္စီးေနတယ္ဆိုတာသိလိုက္ရတာပါပဲ..မျကာပါဘူး ဟိုးအရင္တပတ္ေလာက္ေနခဲ႔ဖူးတဲ႔..အိမ္ေလးတလုံးမွာတရက္ေလာက္ေနခဲ႔ရတယ္..ေနာက္ေန႔ညေနမွာပဲ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာ မထင္မွတ္ပဲျပန္ေတြ႔ခြင္႔ရခဲ႔တယ္။ ဒီတခါစိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာေရာက္တဲ႔ျမိဳ႔ေလးကေတာင္တန္းေတြနဲ႔..ေအ းျမျမရာသီဥတုေလးနဲ႔ေလ။ ဒါေပမယ္႔ ခြဲခြာေနရတဲ႔သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္စကားေျပာလိုက္ျကတာ..ဟိုတယ္ကေရခိ်ဴးခန္းေလးမွာေသာေသာညံေနခဲ႔တာေပါ႔။ ေကာင္ေလးကဒီတခါေတာ႔စိမ္းစိမ္ကိုယူလိုက္တယ္..ေကာင္မေလးကျပာျပာကိုယူလိုက္တယ္..သူတို႔နွစ္ဥိးအေပ်ာ္ေတြက စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပဆီကိုပါကူးစက္လာခဲ႔တယ္..။

စိမ္းစိမ္းနဲ႔ျပာျပာေ၀းရျပန္ျပီေနာ္။ ဒီတခါစိမ္းစိမ္းသြားရတဲ႔ခရီးလမ္းကေတာင္ေပၚခရီး..ေကာင္ေလးနဲ႔အတူတူတခန္းတည္းေနရတယ္..အေဖာ္လည္းမရွိဘူး..ျပာျပာတေယာက္ေကာခုခ်ိန္ဆို..ဘယ္ေနရာမ်ားေရာက္ေနပါလိမ္႔ေနာ္...ျပာျပာအတြက္ဒုတိယအျကိမ္ေလယာဥ္စီးဖူးျခင္းပါပဲ။ ပထမအခါတုန္းက စိမ္းစိမ္းနဲ႔ခြဲျပီးျပီးခ်င္းေလယာဥ္စီးဖူးတာေလ..ဒီတခါေလယာဥ္ျကီးကေတာ႔ ပိုျကီးတယ္ထင္ရပါတယ္..ဒီတခါ မိေရႊစိမ္းကိုေတြ႔မွ ေလယာဥ္စီးဖူးသြားေျကာင္းျကြားရဥိးမယ္..။ မဟုတ္ရင္ မိေရႊစိမ္းကေတာ္ေတာ္ဘ၀င္ျမင္႔ျပီး သူေလယာဥ္စီးဖူးတာကိုပဲ ခဏခဏေရရြတ္ေနတတ္လြန္းလို႔ အားက်မခံျပန္ျကြားခ်င္လိုက္တာေနာ္။ ျပာျပာေလယာဥ္ေပၚမွာ အန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ေခါင္းမူးတာေတြေတာ႔ မိေရႊစိမ္းကိုမေျပာပဲထားမွ..ေတာ္ျကာ ညည္းက ေတာသူကိုး လို႔ ေျပာတာခံေနရဦးမယ္။ ေကာင္မေလးေနတဲ႔ျမိဳ႔က မိုးရြာခ်င္ရြာ..ေနပူခ်င္ပူ..ရာသီဥတိုေတြကျဖစ္ခ်င္တိုင္းကိုျဖစ္ေနေတာ႔တာပဲ..ဒါေတာင္ ျပာျပာက ေရခ်ိဴးခန္းထဲမွာမို႔ ရာသီဥတုျပင္းထန္တဲ႔ဒဏ္ကိုသိပ္မခံစားရဘူးေလ။ မိုးလင္းတိုင္း ျပာျပာရဲ႕ပိုင္ရွင္အသစ္ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႔ရတယ္..ေကာင္မေလးကျပာျပာကိုျမင္တိုင္းျပဳံးျပတယ္ေတာ႔..သူ႔စိတ္ထဲျပာျပာကိုမ်ား သူ႔ေကာင္ေလးမွတ္ေနလားမသိပါဘူးေအ..တခါတေလ ျပာျပာကိုကိုင္ျပီးအျကာျကီးျကည္႔ေနတတ္ေသးတယ္..ေနာက္ သူဟာသူျပဳံးေနတယ္..ဘာေတြျကည္နူးေနတယ္မသိဘူး။ ျပာျပာထင္တာေတာ႔ ေကာင္မေလးက ျပာျပာပိုင္ရွင္ေဟာင္းေလကိုသတိရျပီး အတူတူရွိေနခ်ိန္ေတြကိုျပန္စဥ္းစားရင္း ျပဳံးမိတယ္ထင္ပါတယ္..မိေရႊစိမ္းကိုလည္း...ျပာျပာသတိရတာေပါ႔..။ တခါတေလ ေကာင္မေလးကေကာင္ေလးနဲ႔ဖုန္းေျပာေနသံျကားရင္ မိေရႊစိမ္းကို သတိရေျကာင္းေျပာေပးပါလို႔ လူျကုံပါးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေကာင္မေလးကမျကားဘူးေလ..သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ပဲစကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ေျပာရင္းဖုန္းခ်လိုက္ေရာ..ျပာျပာခမ်ာ မိေရႊစိမ္းကိုသတိရေျကာင္းဘယ္လိုေျပာရမွန္းကိုမသိပါဘူး။

အဲဒီရက္ပိုင္းေတြကိုေတာ႔ျပာျပာမေမ႔ဘူး..ျပာျပာအရမ္းလန္႔တယ္..ေက ာင္မေလးကတခ်ိန္လုံးငိုေနတတ္တယ္..ေနာက္ျပီး..ျပာျပာကိုေတြ႔ရင္ ေရခ်ိဴးခန္းျကမ္းျပင္မွာထိုင္ခ်ျပီးျပာျပာကို လက္ထဲဆုပ္ထားျပီး ရွိုက္ျကီးတငင္ငိုေနတတ္တယ္..ျပာျပာလည္းလန္႔ျဖန္႔ျပီးနွစ္သိမ္႔စကားေတာင္မဆိုမိဘူး..ဟိုးအရင္တုန္းကဆိုေကာင္မေလးမ်က္၀န္းမွာမ်က္ရည္ျကည္ေလးေတြကိုျမင္ဖူးပါတယ္..အဲဒီမ်က္ရည္ျကည္ေလးေတြဟာလည္း..တခ်ိန္ကျပာျပာဟာ ပိုင္ရွင္ေဟာင္းေကာင္ေလးဆီကမို႔..ျပာျပာမွာေကာင္ေလးရဲ႕အေငြ႔အသက္ေလးေတြရွိေနတယ္ဆိုျပီး..ေကာင္မေလးခမ်ာျကည္နူးမ်က္ရည္က်ရွာတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ခုလိုရွိုက္ျကီးတငင္ငိုျပီး ျပာျပာကိုေတြေတြေလးျကည္႔ေနတာေတာ႔ တခါမွျပာျပာမျကုံဖူးဘူး။ မိေရႊစိမ္းမ်ားရွိ၇င္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ မိေရႊစိမ္းက ျပာျပာထက္ နွစ္သိမ္႔စကားေျပာတတ္တယ္ေလ ။ ဒါ႔အျပင္ ဟိုတခါမိေရႊစိမ္းနဲ႔ျပန္ေတြ႔တုန္းကလို..အတင္းအဖ်င္းေလးေတြေျပာျကတာလည္း သတိရမိတယ္။

ေကာင္မေလးမ်က္နွာမရႊင္လန္းတာျကာပါျပီ. ျပာျပာကိုလည္းအရင္လိုျပံဳးမျပေတာ႔ဘူး..တခါတေလျပာျပာကိုျကည္႔ျပီးငိုင္ေနတတ္တယ္..ျပာျပာကိုကိုင္ျပီးအျကာျကီးျကည္႔ေနတတ္တယ္..သူ႔မ်က္၀န္းမွာမ်က္ရည္ေလးေတြတခါတရံေတြ႔ရတတ္တယ္..ဒါေပမယ္႔ နွုတ္ခမ္းေလးေကြးျပီးျပဴံးတတ္တဲ႔သူ႔အျပဴံးကိုေတာ႔ျပာျပာမျမင္ရတာ ၈လေလာက္ရွိေနပါျပီ။ ျပာျပာလည္းမိေရႊစိမ္းနဲ႔မေတြ႔ရတာအခုဆို တနွစ္နီးနီးရွီေတာ႔မယ္..မိေရႊစိမ္းတေယာက္ေကာခုခ်ိန္ထိ ျပာျပာအရင္ေကာင္ေလးဆီမွာရွိေနတုန္းလား..ဒါမွမဟုတ္..သြားတိုက္တဲ႔ဘ၀ကေန..ေျခေထာက္တိုက္တဲ႔ဘ၀ကိုမ်ားေရာက္ေနျပီလား..ဒါမွမဟုတ္ေကာင္ေလးက..ေကာင္မေလးနဲ႔ပက္သတ္တာေတြကိုသိမ္းထားတဲ႔အထဲပဲေရာက္ေနျပီလား..မျမင္ခ်င္လို႔ပဲ မိေရႊစိမ္းကိုမ်ား လႊတ္ပစ္လိုက္ျပီလားလို႔ေတြးမိရင္..ရင္ေတြေတာ္ေတာ္ပူလာပါတယ္။ မိေရႊစိမ္းေရ..ညည္းလည္းငါ႔ကိုလြမ္းေနမယ္ဆိုတာငါသိပါတယ္..အဲလိုပဲ..ငါ႔ပိုင္ရွင္ေကာင္မေလးဟာလည္း..ညည္းပိုင္ရွင္ေကာင္ေလးကိုလြမ္းေနတုန္းပါပဲ. မိေရႊစိမ္းနဲ႔ျပန္ဆုံမယ္႔ေန႔ကို ငါေမွ်ာ္လင္႔ေနတုန္းပါ..ညည္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ဟိုးအရင္အေျကာင္းေတြေျပာျကမယ္..ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးသတင္းအတင္းေတြဖလွယ္ျကမယ္..အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ညည္းနဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ရာ ျပာျပာေလ ေခါင္းမူးေအာင္စီးရတဲ႔ေလယာဥ္ျကီးလည္းျပန္စိီးခ်င္ပါတယ္..အ၀တ္အိတ္ျကားမွာ ကပိုကယုိထိုးထည္႔ျပီးက်ပ္ညပ္ေနအာင္လိုက္လာရလည္း..လိုက္လာရပါဟာ .ဒါေပမယ္႔ မိေရႊစိမ္းေရ အေျခအေနေတြဘာေတြဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲမသိဘူး..ငါတို႔တေတြျပန္ဆုံနိုင္ပါဦးမလားလို႔တခါတေလအလန္႔တျကားေတြးမိတယ္...ခုခ်ိန္မွာေလမိေရႊစိမ္းကိုအရမ္းေတြ႔ခ်င္တယ္..မိေရႊစိမ္းသတင္းျကားခ်င္တယ္..မိေရႊစိမ္းကိုလြမ္းတယ္ေလ...လြမ္းတယ္ေလ႔...။
ေန႔ရက္ေတြေျပာင္းလဲေနေပမယ္႔မေျပာင္းလဲတာေျပာင္းလဲျခင္းပဲ

ကိုယ္႔ခ်စ္သူရည္းစားေဟာင္းတေယာက္ တျခားမိန္းကေလးတေယာက္နဲ႔မဂၤလာေဆာင္လက္ထပ္ေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔သတင္းကိုျကားမိလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ကြ်န္မေခါင္းေတြမူးေနာက္ျပီး..သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရဖူးတဲ႔သူ႔မ်က္နွာေလးကိုေျပးျမင္လုိက္မိပါတယ္။သူတကယ္လက္ထပ္ေတာ႔မယ္ဆိုပါလား..ဆိုတဲ႔အေတြးေတြက..ေတာ္ေတာ္ေျခာက္လွန္႔ေနတယ္..သူ႔မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာကိုသယ္ေဆာင္လာသူ..ကြ်န္မေမာင္ငယ္ ေလးကိုပဲအျပစ္ေျပာရမလား။ ဒီအေျကာင္းေတြသူတို႔သိေနခဲ႔တာပဲေလ...အကုန္လုံးလဲသိခဲ႔ျကတဲ႔သူတို႔ဇာတ္လမ္းကိုဒီလုံးအဆုံးသတ္သြားလိမ္႔မယ္လို႔ ေတာ႔ကြ်န္မမေမွ်ာ္လင္႔ပါဘူး။ ဖိတ္စာေလးကိုျမင္စကတည္းက စခဲ႔တဲ႔ေ၀ဒနာေတြတညေနလုံးခံစားရျပီးျပီ။ ညဘက္လဲ ကြ်န္မမ်က္လုံးေတြအဆမတန္ျပဴးက်ယ္ေနပါတယ္။ ခါတိုင္း၀မ္းနည္းလို႔ငိုမိရင္ေတာင္ မ်က္လုံးေတြျကိမ္းစပ္ျပီး ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ေပမယ္႔ အခုအခါမွာေတာ႔ သူ႔ကိုတကယ္ဆုံးရွုံးရေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔အသိတရားကနွိပ္စက္လို႔ေနပါျပီ။ ေကာင္ေလးရယ္....ကြ်န္မရင္ေတြပူလိုက္တာ။ကြ်န္မရင္ေတြပူျပီးမအိပ္နုိင္လြန္းလို႔..တခ်ိန္ကမင္းနဲ႔အတူထိုင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကြ်န္မတို႔အိမ္အျပင္က ကျပင္ေလးမွာ ထိုင္ေနမိတယ္..ျပီးေတာ႔ အေတြးလြန္ေနမိတယ္..လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆နွစ္ေလာက္ဆီကိုေပါ႔႔။
ကြ်န္မအိမ္မွာ အေမ မုဆိုးမအပါအ၀င္မိန္းကေလးျကီးပဲ ၅ေယာက္ရွိတယ္။ ေမာင္ေလးကေတာ႔တေယာက္တည္းေပါ႔။ တဥိးတည္းေသာ္ေမာင္ေလးကိုအကုန္လုံးကအလိုလိုက္ျကလို႔ ေမာင္ေလးက ၁၀တန္းလဲမေအာင္။အေပါင္အသင္းေတြတရုံးရုံးနဲ႔ အိမ္ေပၚမွာ ဂီတာတီးလိုက္ ေဟးလား ၀ါးလားနဲ႔ဘ၀ကိုေပါ႔ေပါ႔ေလးျဖတ္သန္းေနတာျမင္ရေပမယ္႔ ကြ်န္မတို႔မိသားစုကေမာင္ေလးကိုသိပ္ခ်စ္ေတာ႔မေျပာရက္ျကပါဘူး။ ေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ကိုယ္႔ေမာင္ေလးေတြလိုပဲ သေဘာထားျပီးသံေယာဇဥ္ေတြရွိေနတာေပါ႔။ ကြ်န္မမွာခ်စ္သူတေယာက္ရွိဖူးပါတယ္။
ကြ်န္မခ်စ္သူက ကြ်န္မထက္ ၄နွစ္ေလာက္ျကီးပါတယ္။ သူနဲ႔စခ်စ္မိသြားတာ ကြ်န္မတကသိုလ္ဒုတိယနွစ္ေလာက္မွာပါ။ ခ်စ္သူနဲ႔အဆင္မေျပတိုင္း ေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္မတို႔ခ်စ္သူနွစ္ဥိးျကားထဲမွာအျမဲေျဖရွင္းေပးေလ႕ရွိျပီး ကြ်န္မနဲ႔ကြ်န္မခ်စ္သူ ခ်ိန္းဆိုတဲ႔စာေတြမွန္သမွ်ေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြက ေပးေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ ကြ်န္မ ေကာင္ေလးကို စသိတာျကာပါျပီ။ အသက္ ၇နွစ္ေက်ာ္ေလာက္ငယ္တဲ႔ေကာင္ေလး ဟာ ကြ်န္မတို႔အရင္ရပ္ကြက္မွာတည္းက အိမ္နီးနားခ်င္းေနလာျကတာမို႔ သူ႔အိမ္နဲ႔လဲ အေတာ္အတန္ရင္းနွီးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေကာင္ေလးမိဘေတြကျမီဴ႔ေပၚမွာ စီးပြားေရးေျပလည္ေတာင္႔တင္းျကတယ္ေလ။ ဒါေတြက ကြ်န္မအတြက္အရင္ကဘာမွမဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ သူတို႔ခ်မ္းသာတာ ငါနဲ႔တိုက္ရိုက္ပက္သက္လာလိမ္႔မယ္လို႔ ဘယ္သူကထင္မိမွာလဲ။ ကြ်န္မနဲ႔ကြ်န္မခ်စ္သူ ျပသနာေတြတတ္ျပီး ျပတ္သြားခ်ိန္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္ပဲ ေကာင္ေလးလဲ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ျပတ္သြားသတဲ႔။ ေကာင္ေလးက ၁၀တန္းေျဖျပီးခါစအရြယ္မို႔ အသည္းကြဲတာကို..သူတခါမွမခံစားဖူးရွာဘူး။ ေကာင္ေလးက သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ျပတ္သြားတဲ႔အေျကာင္းေတြ..သူရင္ကြဲရတဲ႔အေျကာင္းေတြ ေမာင္ေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ကိုရင္ဖြင္႔တိုင္း..ရင္ဖြင္႔တိုင္း..သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ဟားတိုက္မွုသာရခဲ႔ပါတယ္.။သူ႔ခံစားခ်က္ကိုဘယ္သူမွနားမလည္ေပးျကဘူး.။ကြ်န္မကေတာ႔ေလာေလာလက္လက္အသည္းကြဲထားတာဆိုေတာ႔..ေကာင္ေလးခံစားခ်က္ကိုမွ်ေ၀ခံစားေပးနိုင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူနဲ႔ကြ်န္မအခ်စ္အေျကာင္းေတြပထမဆုံးအျကိမ္ေျပာမိတာေပါ႔။ ေကာင္ေလးကကြ်န္မတို႔မ်က္စိေရွ႕တင္ျကီးလာေတာ႔ ကြ်န္မကသူ႔ကိုကေလးသာသာေလးသာျမင္ေနမိတယ္။ ေကာင္ေလးအသည္းကြဲေနတဲ႔ေနရာမွာ ကြဲေနတာေလးေတြတစခ်င္းေကာက္ျပီး ကြ်န္မျပန္ဆက္ေပးမိေနတယ္ဆိုတာ...ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မေတာင္ အခိ်န္ေတာ္ေတာ္လြန္မွသိလိုက္ရတာပါ။ သိလိုက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မေကာင္ေလးကို အရူးအမူးခ်စ္မိေနျပီေလ။

မရစ္နဲ႔ေမာင္ ရာ ..မ အရင္ကသူ႔ကိုခ်စ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ မကိုလုိက္လို႔ မကျပန္ျကိုက္ခဲ႔တာ..အခု ေမာင္နဲ႔ျကေတာ႔ ေမာင္ကို မကိုယ္တိုင္..စခ်စ္မိတာေလ...အခ်စ္ခ်င္းမတူဘူးေမာင္ရယ္” လို႔ေျပာမိတာလဲခန ခန ပါပဲ။ ေကာင္ေလးကေတာ႔ ကြ်န္မကိုတကယ္ခ်စ္ခဲ႔လား..မခ်စ္ခဲ႔လားဆိုတာကြ်န္မခုခ်ိန္မွာမေ၀ခဲြခ်င္ေတာ႔ဘူး။သူနဲ႔ကြ်န္မဇာတ္လမ္းကို ကြ်န္မအိမ္ကလူေတြကလဲအကုန္သိတယ္။ေကာင္ေလးနဲ႔ေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကလဲအကုန္သိတယ္။ မသိတာကေတာ႔ေကာင္ေလးဘက္ကအသိုင္းအ၀ိုင္းပါပဲ။ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔မနက္မိုးလင္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျပီးစခ်ိန္ဆိုသူေရာက္လာတတ္ျပီ။ ကြ်န္မက ကြ်န္မေျကာ္ထားတဲ႔ အာလူးေျကာ္ေလးေတြေကြ်းမိတယ္။ ေကာင္ေလးကအားလူးေျကာ္ဆိုသိပ္ျကိုက္တာဆိုပဲ။ ကြ်န္မတို႔အိမ္ရဲ႕႔အဓိကစီးပြားေရးကအားလူးေျကာ္ေလ။ ဖခင္မရွိတဲ႔အိမ္ေထာင္စုမွာ အေမမုဆိုးမျကီးဟာ အားလုးေျကာ္ေျကာ္ျပီး ျမိဳ႔ထဲကဆိုင္တကာလိုက္ျဖန္႔ျပီး အိမ္ရဲ႔စား၀တ္ေနေရးကိုျကားကန္ထားရတာေပါ႔။ ဒါကိုသိေတာ႔ေကာင္ေလးကဘယ္ေတာ႔မွအလကားမစားဘူး ၀ယ္စားတယ္။ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေတာ႔ကြ်န္မကပိုက္ဆံမယူဘူး။ေကာင္ေလးကလဲအတင္းေပးလို႔မေကာင္းတဲ႔အခါ ဒီတိုင္းစားျပီး ကြ်န္မတို႔အိမ္က လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြျဖည္႔ဆည္းေပးတယ္။ ေရခ်ိဳးတဲ႔တိုင္ကီေဟာင္းျကီးေပါက္ေနျပီဆို..သူကတိုင္ကီတလုံး၀ယ္ေပးတာမ်ိဳး။ ဘုရားပန္းေလးေတြ၀ယ္လာတတ္တာမ်ိဳး။ တခါကေတာ႔ မိုးတြင္မဟုတ္ပါပဲရြာလိုက္တဲ႔သျကၤန္လြန္မိုးက ကြ်န္မတို႔မမိုးနိုင္ေသးလို႔ပစ္ထားရတဲ႔ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကိုအညွာအတာမဲ႔စြာ ရြာခ်ေတာ႔တာပါပဲ ။ အဲေန႔ကေကာင္ေလးကမိုးေတြရြာလာလို႔မျပန္ေသးပဲ အိမ္ထဲမွာေမာင္ေလးနဲ႔အတူတူဂစ္တာတီးေနတယ္။ မိုးေတြေတာ္ေတာ္ယိုလာေတာ႔တအိမ္လုံးဗ်ာမ်ားျကေတာ႔တာပဲ။ေနာက္ေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာအလုပ္သမားေတြနဲ႔သြပ္ေတြ၀ယ္လာျပီး ကြ်န္မတို႔အိမ္ေလးကို..သူကိုယ္တိုင္ျကီးျကပ္ျပီး သြပ္မိုးအိမ္ေလးျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးေပးခဲ႔တယ္။ အေမကေတာ႔ေက်းဇူးေတြတင္လုိက္တာ သြပ္မိုးဖို႔ဆိုတာမျဖစ္နုိင္ေသးဘူးေလ။ ဒါေပမယ္႔ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ဒီလိုလုပ္ေပးခဲ႔တာေတြက..လူအမ်ားအေျပာခံရေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ႔လိမ္႔မယ္လို႔ကြ်န္မ မေတြးမိခဲ႔ဘူး.။

“မာမာေက်ာ္တို႔တမိသားစုလုံးက ေကာင္ေလးဆီကေနခ်ဴစားေနျကတယ္” “မာမာေက်ာ္ကိုယူလိ႔ုကေတာ႔ မင္းမင္းအေမက မင္းမင္းကိုအျပတ္ပဲ” “အေျကာ္သည္မ သမီး နဲ႔သေဘာမတူနိုင္ဘူး” “လူလည္မိသားစုကမင္းမင္းကို အပိုင္ကိုင္ထားတာေလ” စတဲ႔ စတဲ႔ စကားသံေတြျကားထဲမွာ ကြ်န္မေခါင္းမေဖာ္နိုင္ေအာင္ပါပဲ ။တကယ္ကေတာ႔ ကြ်န္မ ေကာင္ေလးကိုတကယ္ခ်စ္ခဲ႔တာပါ။ ေကာင္ေလးကလဲယုံျကည္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မတို႔မိသားစုထဲမွာလဲ အခတ္အခဲေတြအမ်ားျကီးနဲ႔ပါေကာင္ေလးရယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔လက္ထပ္ေတာ႔လို႔ အေမကတိုက္တြန္းသလို ညီအမေတြကလဲအားေပးအားေျမွာက္လုပ္ခဲ႔ျကတယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္မေကာင္းစားတာကိုျမင္ေစခ်င္တဲ႔ေစတနာနဲ႔ပါ။ ဒါကိုေကာင္ေလးဘက္ကလူေတြက ကြ်န္မကိုဘန္းျပျပီး ေကာင္ေလးကိုအပိုင္သိမ္းမယ္လို႔ ရက္ရက္စက္စက္ထင္ရက္ျကေသးတယ္ေနာ္။ ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ျမိဴ႔က်ဥ္းက်ဥ္းေလးက စကားသံေတြကိုေကာင္ေလးလဲနားမဆံ႔ေလာက္ေအာင္ျကားေနရမွာပါ။ ေကာင္ေလးကေခါင္းမာတယ္ေနာ္ မိဘေတြတားေနတဲ႔ျကားထဲက ကြ်န္မကိုဆက္ခ်စ္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကံျကမာဆိုတာဘယ္သူမွမျမင္နိုင္ဘူးေနာ္။ ေကာင္ေလး ကိုကြ်န္မနဲ႔ေရွ႔ေရးေတြတိုင္ပင္တဲ႔တေန႔မွာ ေကာင္ေလးကို --လက္ထပ္ျကပါစို႔လားေမာင္ရယ္..-- လုိ႔မိန္းမတန္မဲ႔ေျပာျဖစ္ခဲ႔တယ္။ဒါကလဲ ကြ်န္မေကာင္ေလးကိုမခြဲနိုင္တဲ႔အခ်စ္စိတ္ေလးတခုတည္းနဲ႔ပါ။ကြ်န္မရဲ႕ေကာင္ေလးကအသားျဖဴျဖဴလူရည္သန္႔ေလးမို႔မိန္းခေလးတိုင္းျကိုက္နိုင္မယ္႔ရုပ္ရည္ေလးေလ။ ေကာင္ေလးကသာ မ်က္စိလည္လမ္းမွားျပီးကြ်န္မလိုအသက္ ၇နွစ္ျကီးတဲ႔မိန္းမကိုခ်စ္ေနတာ။ ကြ်န္မေကာင္ေလးကိုဘယ္သူနဲ႔မွလက္မထပ္ေစခ်င္ဘူး အဓိကကေတာ႔ကြ်န္မေကာင္ေလးကိုလက္လႊတ္ဆုံးရွုံးသြားမွာစိုးတဲ႔စိတ္တခုထဲပါ။ေကာင္ေလးနဲ႔ပက္သက္လာမယ္႔ေကာင္ေလးရဲ႔စည္းစိမ္ေတြကိုကြ်န္မေယာင္လို႔ေတာင္မစဥ္းစားခဲ႔ပါဘူး ။ကြ်န္မမွာေကာင္ေလးကိုမခြဲနိုင္တာတခုပဲရွိပါတယ္။

ေကာင္ေလးကြ်န္မအေပၚတျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲသြားျပီဆိုတာနည္းနည္းေတာ႔ရိပ္မိလာပါတယ္။ဒါေပမယ္႔ေကာင္ေလးကိုအရမ္းခ်စ္တဲ႔စိတ္တခုနဲ႔ မျဖစ္နိုင္ပါဘူးလို႔ ေခါင္းခါျပီး အဲလိုမေကာင္းတဲ႔အေတြးေတြကိုေမာင္းထုတ္ပစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီတေလာက ကြ်န္မနဲ႔ေကာင္ေလး ခန ခန စကားမ်ားျကတယ္။ ေကာင္ေလးက ဘြဲ႔ရျပီးဘာအလုပ္မွမလုပ္ပဲအိမ္မွာ အေမျကီးကိုကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ႔ကြ်န္မကို..အျပစ္ျမင္ေနတယ္။ ပညာသင္ထားျပီးအလုပ္မလုပ္ဘူးတဲ႔ေလ။ ဒါေတြဟာေကာင္ေလးအသိုင္းအ၀ိုင္းကေန စီးဆင္းလာတဲ႔စကားေတြမွန္းကြ်န္မသိပါတယ္။ ေကာင္ေလးဟာကြ်န္မကိုအျပစ္ေတြျမင္လာတယ္။ကြ်န္မကခပ္အအ ခပ္တုံးတုံးမိန္းမတေယာက္လို႔လဲျမင္လာတယ္။ဟုတ္ေတာ႔လဲဟုတ္ပါတယ္။ သမိုင္းအဓိကနဲ႔ေက်ာင္းျပီးျပီးေတာ႔ ဘာအလုပ္မွမယ္မယ္ရရမရွိတဲ႔ကြ်န္မကို ေကာင္ေလးေျပာရွာမွာေပါ႔။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္နဲ႔ေက်ာင္းမျပီးေတာ႔ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ဘာအလုပ္လုပ္ရမွန္းလဲမသိဘူးေလ။ ေကာင္ေလး ရဲ႕ကြ်န္မအေပၚေ၀ဖန္မွုေတြကတျဖည္းျဖည္းနဲ႔မ်ားျပားလာပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ အဆင္႔အတန္းဆိုတာျကီးန႔ဲလဲ တခါတေလကိုင္ေပါက္တတ္တယ္ေလ။ သူေျပာတဲ႔အဆင္႔အတန္းက ဆင္းရဲတာခ်မ္းသာတာေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး ။ စရိုက္ေပါ႔။ကြ်န္မအမေတြက ေစ်းသည္ေတြေလ ေစ်းေရာင္းျပီးစီးပြားရွာျကရတာဆိုေတာ႔ အနည္းငယ္ေတာ႔ စကားေျပာျကမ္းတာေပါ႔။ ဒါကိုေကာင္ေလးက --မတို႔မိသားစုက အရမ္းျကမ္းတာပဲ စကားေျပာရိုင္းတယ္ --ဆိုတဲ႔စကားလုံးေတြနဲ႔ကြ်န္မကိုသူ႔ဘ၀ထဲမေခၚနိုင္တဲ႔အရိပ္အျမြတ္ေတြေျပာပါေတာ႔တယ္။ ကြ်န္မဘက္ကလဲမွန္ေနေတာ႔ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူးေလ။ကြ်န္မေကာင္ေလးကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ ။ ---ေမာင္နဲ႔လက္ထပ္ျပီးရင္ မမိသားစုကို မ စြန္႔လႊတ္မယ္ေလ။ ေမာင္မျကိုက္တဲ႔အျပဴအမူေတြ မ မွာမရွိပါဘူးေမာင္ရယ္-- ဆိုျပီး မိသားစုနဲ႔ေကာင္ေလးနဲ႔ကိုလဲဖို႔အထိကြ်န္မရူးရူးမိုက္မုိက္ဆုံးျဖတ္ဖူးတယ္။ သူ႔ကိုလဲငိုယုိျပီးေျပာခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေကာင္ေလးကြ်န္မတို႔အိမ္ကိုအလာက်ဲျပီး ကြ်န္မတိို႔နွစ္ေယာက္ရဲ႔ဇာတ္လမ္းက ျပီးဆုံးသြားပါတယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔ကြ်န္မဇာတ္လမ္းေလးအမွတ္မထင္ျပီးဆုံးသြားျပီလို႔ ျပန္ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲမွာ က်င္ေနေအာင္ခံစားရပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ေမာင္ေလးနဲ႔ေတာ႔သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ဆက္လက္ခင္မင္ေနေပမယ္႔ကြ်န္မတို႔အိမ္ကိုေတာ႔အေရာက္အေပါက္မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ေနာက္ေကာင္ေလးတေယာက္ ရန္ကုန္က သူ႔အေဒၚအိမ္မွာေနျပီး သင္တန္းေတြတတ္ေနတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲသဲ႔သဲ႔ျကားေတာ႔ပါတယ္။ ရန္ကုန္နဲ႔ဘယ္ေလာက္မွမေ၀းတဲ႔ျမိဳ႔ေလးကို ေကာင္ေလးက တလမွ ၁ခါေလာက္ပဲျပန္လာေတာ႔တယ္။ ေကာင္ေလးမွာ ခ်စ္သူအသစ္မ်ားရေနျပီလားလို႔ အလန္႔တျကားေတြးမိတိုင္း ကြ်န္မရင္ေတြအရမ္းကိုပူပူလာတတ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔အတိုင္းပဲ တေန႔မွာေမာင္ေလးဆီက ေကာင္ေလးရဲ႔ ေကာင္မေလးအသစ္ေတြအေျကာင္းျကားရတတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေကာင္ေလးရယ္ မင္းကိုသိပ္ခ်စ္တဲ႔ မမ တေယာက္မင္းရဲ႔ဇာတိျမိဳ႔ေလးမွာ မင္းကိုခ်စ္ေနဆဲလို႔ မင္းသိရင္..မင္းတေန႔မွာ မ ဆီျပန္လာမွာပဲ ဆိုတဲ႔ကြ်န္မရဲ႔စိတ္ကူးယဥ္အေတြးေတြနဲ႔..နွစ္ကာလမ်ားစြာကိုကြ်န္မျဖတ္သန္းခဲ႔ပါတယ္။

ေကာင္ေလးကကြ်န္မကိုတကယ္ခ်စ္ခဲ႔တာ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ကြ်န္မတို႔မိသားစုအေျခအေနေတြေျကာင္႔သူနဲ႔ကြ်န္မေ၀းခဲ႔ရတာမို႔ တေန႔မွာကြ်န္မဆီကိုျပန္လာမွာပဲလို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ယုံျကည္ေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ တေန႔ကြ်န္မေစ်းကအျပန္မွာ သတင္းတခုျကားခဲ႔တယ္။ မနက္တည္းက မင္းမင္းတေယာက္သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ျမိဳ႔ကိုေရာက္ေနသတဲ႔။ သူတို႔အဖြားအိမ္က ကြ်န္မလမ္းထိပ္မွာတင္ရွိတာမို႔ ကြ်န္မအိမ္ျပန္ေတာ႔ ေကာင္ေလးအဖြားအိမ္ေရွ႔မွာရပ္ထားတဲ႔ အမ်ိဴးအမည္မသိတဲ႔ကားလွလွေလးတစီး ကိုလွမ္းေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ ကားေလးက ေကာင္ေလးတို႔မိသားစုကားမဟုတ္မွန္းသိလို႔ ေငးေနမိစဥ္မွာပဲ ေကာင္ေလးကိုဘြားခနဲျမင္လုိက္ရပါတယ္။ သူ႕ေဘးမွာေတာ႔ အဖြားျကီးတေယာက္ (ေကာင္ေလးအဖြား) နဲ႔အတူ ေဘးမွာျပဳံးခ်ိဴခိ်ဴမ်က္နွာေလးနဲ႔ေကာင္မေလးတေယာက္ကို..၀ိုးတ၀ါးျမင္လုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္မမ်က္စိေရွ႔မွာတင္ ေကာင္မေလးက အဖြားကိုနွုတ္ဆက္ျပီး ကားေပၚတာျပီးေမာင္းသြားတာျမင္လုိက္ရတယ္ ။ေကာင္ေလးလဲအဲကားေပၚမွာပါသြားေလရဲ႔။ သူတို႔ကားေလး မ်က္စိထဲေပ်ာက္သြားတဲ႔အထိကြ်န္မေငးေနမိတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လဲ အေမကသတင္းေတြထပ္သယ္လာေသးတယ္ေလ။ေကာင္ေလးတေယာက္ သူ႔ရဲ႔ျကင္ယာေလာင္းကိုျမိဳ႔ကို အလည္ေခၚလာေျကာင္းေတြေပါ႔.။ကြ်န္မျကားတခ်က္ျကားတခ်က္ပါပဲ။ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ေမာင္ေလးနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေနတဲ႔သတင္းေတြကေတာ႔ ကြ်န္မမျကားခ်င္လို႔လဲမရပါဘူး။ ေကာင္ေလးအေျကာင္းပဲေပါ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလးတို႔ဘယ္လိုအဆင္ေျပေျကာင္း ။တဥိးတည္းေသာသားေကာင္ေလးကို ဘယ္မိန္းကေလးနဲ႔မွသေဘာမတူခဲ႔ဖူးတဲ႔ေကာင္ေလးအသိုင္းအ၀ိုင္းက အခုေကာင္မေလးကိုေတာ႔ လွိုက္လွိုက္လွဲလွဲနဲ႔ကိုသေဘာတူေနေျကာင္း အစုံပါပဲ။ ကြ်န္မဆက္ျကားနိုင္စြမ္းမရွိေတာ႔လို႔ အခန္းထဲ၀င္ျပီး စိတ္ေတြတည္ျငိမ္ေအာင္ျကိုးစားေပမယ္႔ အဲဒီတညလုံးမ်က္ရည္ေတြကိုပဲအေဖာ္ျပဴခဲ႔ရတာ ေကာင္ေလးသိပါ႔မလား ။ေမာင္ ကြ်န္မဆီ ျပန္မလာေတာ႔ဘူးလား ဟင္။။

ကြ်န္မ အေမနဲ႔အမေတြကေတာ႔ ေကာင္ေလးကိုမေက်နပ္ျကဘူး။ ကြ်န္မလဲအရင္ကေလာက္ မေမွ်ာ္လင္႔ေတာ႔ပါဘူး ။ေကာင္ေလးကသူ႔ေကာင္မေလးကုိေတာင္ မိဘေတြေဆြမ်ီဳးေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးျပီးျပီပဲ ။ ေကာင္ေလးကဘယ္ရည္းစားကုိမွ မိဘေတြနဲ႔ေပးမေတြ႔ခဲ႔ဖူးဘူးေလ။ ေကာင္ေလးဟာ အဲဒီမိန္းကေလးကိုတကယ္ပဲ ခ်စ္ျမတ္နိုးေနျပီလား မယုံရဲေသးပါဘူး ။ကြ်န္မရူးမိုက္ေနတုန္းပါ ။သူတို႔သတင္းေတြဘယ္ေလာက္ျကားျကားေကာင္ေလးကို လက္လႊတ္ဆုံးရွုံးရမယ္လို႔ေတာ႔ ကြ်န္မမေတြးမိေသးဘူး ။ ကြ်န္မေကာင္ေလးကိုခ်စ္ေနဆဲပဲေလ။

ေကာင္ေလးတို႔လက္ထပ္ပဲြအျပီး တပတ္ေက်ာ္ေလာက္မွေတာ႔ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ရင္႔က်က္ေအာင္ေနတတ္ခဲ႔ပါျပီ ။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းခံစားခဲ႔ရတာေတြကေတာ႔ တဘ၀တာအတြက္အမွတ္တယေပါ႔ေကာင္ေလးရယ္။ အလူးအလဲပါပဲကြာ။ ခ်စ္သူကိုတသက္လုံးအျပီးအပိုင္ဆုံးရွုံးခံလိုက္ရတဲ႔ မိန္းမတေယာက္ရဲ႔ခံစားခ်က္ကို ေကာင္ေလးနားလည္ခံစားနိုင္ပါေစကြာ။ တျမိဳ႔လုံးေျပာစမွတ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ျကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ႔ ေကာင္ေလးတို႔ရဲ႔ရန္ကုန္ဟိုတယ္လ္တခုက မဂၤလာပြဲအေျကာင္းကေတာ႔ ကြ်န္မနားပိတ္ထားခဲ႔တာေတာင္ အတင္း၀င္ေရာက္ျကားသိခဲ႔ရပါေသးတယ္။ ပညာအရည္အခ်င္းကိုသိပ္ျကည္႔တတ္တဲ႔ေကာင္ေလးေရ...မင္းရဲ႔ေကာင္မေလးလိုကြ်န္မဟာသိပ္ေတာ္ သိပ္ထက္ျမတ္ေနတဲ႔မိန္းမတေယာက္မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ ကြန္ျပဴတာဆိုတာကိုတခါမွမကိုင္တြယ္မထိေတြ႔ဖူးတဲ႔ကြ်န္မနဲ႔ ကြန္ျပဴတာဘြဲ႔ကို နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ကရလာတဲ႔မင္းေကာင္မေလး နဲ႔ကေတာ႔ ယွဥ္လို႔မရပါဘူး ။ကြ်န္မမယွဥ္ျပိဳင္ပါဘူး ။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မမွာ ေကာင္ေလးအထင္မျကီးေလာက္တဲ႔ ပညာတပိုင္းတစေလးနဲ႔ေပမယ္ ကြ်န္မရင္ထဲမွာရွိတဲ႔ အခ်စ္ကေတာ႔ ဘယ္သူနဲ႔မဆိုယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔..အသင္႔ပဲဆိုတာ...ေကာင္ေလးသိေအာင္ တေန႔ေလာက္ေတာ႔ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္ အခြင္႔အေရးမ်ားရခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေပါ႔။
မေမ႔ေကာင္းေသာအတိတ္မ်ား

ညကမင္းကိုအိမ္မက္မက္တယ္ ။ အိမ္မက္ကရုတ္တရက္လန္႔နိုးနိုးခ်င္းပဲ မင္းနဲ႔မက္ခဲ႔တဲ႔အိမ္မက္ကိုျပန္စဥ္းစားမိေပမယ္႔ ဘယ္လိုမွအစေဖာ္မရေတာ႔ဘူး။ ဘာအေျကာင္းမက္ခဲ႔တယ္ဆိုတာမသိေတာ႔ေပမယ္႔ အိမ္မက္ထဲမွာ မင္းပါေနတာေတာ႔ေသခ်ာပါတယ္။ ဘယ္လိုအိမ္မက္မ်ိဴးလဲလို႔ ျပန္စဥ္းစားမရတဲ႔အဆုံးမွာေတာ႔ အိပ္မရေတာ႔မယ္႔အတူတူ မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔အေျကာင္းေတြျပန္စဥ္းစားရင္း..မိုးလင္းေတာ႔မယ္ထင္ပါတယ္။

မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ စေတြ႔ခဲ႕ျကတာ ရွမ္းလမ္းနဲ႔ဗာေဂရာေထာင္႔က ဓါတ္ဆီဆိုင္မွာေနာ္။ စေတြ႔စဥ္က ကေတာက္ကဆေတြျဖစ္ရင္းေတြ႔ခဲ႔ျကတယ္..မင္းကို ကိုယ္ျကည္႔မရခဲ႔ဘူး..မင္းလဲကိုယ္႔ကိုျကည္႔မရခဲ႔ပါဘူး ။ မင္းေျခေထာက္ကို..ကိုယ္႔ဖိနပ္အျမင္႔ျကီးနဲ႔..ဘလိုင္းျကီးတတ္နင္းသြားတဲ႔ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ႕ေဒါသကိုျကည္႔ျပီး မင္းကေဘာက်ေနခဲ႔တယ္တဲ႔.။ ဓါတ္ဆီဆိုင္ကလူေတြအျမင္မွာေတာ႔..ကိုယ္နဲ႔မင္း က ဟာသျကီးလိုျဖစ္လို႔ေပါ႔။ ေသခ်ာတာတခုကအဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္မင္းကိုေတာ္ေတာ္မုန္းေနတယ္။ ျကည္႔လို႔မရဘူး ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ဖုန္းေျပာျဖစ္ျကတယ္ေနာ္။ မင္းအေျကာင္းေတြလဲေျပာျပတယ္..ကိုယ္႔အေျကာင္းေတြလဲေျပာျပတယ္..ညေနခင္းတခုကိုမွတ္မိေနေသးတယ္ ။ အဲဒီေန႔က မင္းနဲ႔ အလုံခေရပင္လမ္းကိုေရာက္ခဲ႔တယ္..ကားေနာက္ဖုံးေပၚမွာ ၂ေယာက္တူတူထိုင္ျပီး ေတာင္စဥ္ေရမရေတြေျပာျပီး ကုိယ္ျပန္လာေတာ႔ ကိုယ္တခါမွမခံစားခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရင္ခုန္မွုေတြကိုထူးဆန္းစြာခံစားေနရတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ မင္းကိုခ်စ္မိေတာ႔မယ္လို႔ ကိုယ္႔စိတ္က နွလုံးသားကိုအျကိမ္ျကိမ္သတိေပးခဲ႔ေပမယ္႔ ၉၉ ဗယ္လင္တိုင္းေဒး မတိုင္ခင္တရက္ျဖစ္တဲ႔..ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃မွာေတာ႔ ကိုယ္မင္းကို အေသအခ်ာခ်စ္မိသြားတယ္။ အဲေန႔ကမင္းခ်ိန္းလို႔..ေျမနီကုန္းမွတ္တိုင္ကို ကိုယ္စြန္႔စားလာခဲ႔ရတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာေမြးေန႔ရွိတယ္လို႔အိမ္ကိုညာေျပာေတာ႔ အိမ္က ေမြ႔ေန႔ရွိိတဲ႔အိမ္ေအာက္အထိလိုက္ပို႔ေပးတယ္။ အိမ္ကကားလဲျပန္ထြက္သြားေရာ ကိုယ္မင္းနဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ေနရာကိုအေျပးေလးလာမိတယ္။ အဲတုန္းကျမင္ကြင္းကိုအခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္။ မင္းက ေျမနီကုန္းမွတ္တိုင္နားက အမ်ိဴးသားညီလာခံဆိုတဲ႔..ဆိုင္းဘုတ္ေလးေဘးမွာ မက္တပ္ရပ္ျပီးကိုယ္႔ကိုေစာင္႔ေနတယ္။ ကိုယ္တို႔နွစ္ေယာက္ဘယ္သြားရမွန္းမသိျကဘူးေနာ္။ ကိုယ္လဲေကာင္ေလးတေယာက္နဲ႔အဲလို ဘယ္မွေလွ်ာက္မသြားဖူးဘူးေလ။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ကိုယ္တို႔ ေရႊတိဂုံဘုရားကိုသြားမယ္လို႔ဆုံးျဖတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျကတယ္။ မင္းကကားငွားမယ္လုပ္ေတာ႔ ကိုယ္ကလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ပါဆိုျပီးေလွ်ာက္လိုက္ျကတာ ေတာ္ေတာ္ေမာသြားတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားအေနာက္ဘက္မုတ္မွာစက္ေလွခါးရွိရက္နဲ႔ကိုယ္လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေသးတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာေတာ္ေတာ္ေမာေနျပီ။ ဒါေပမယ္႔ မင္းကကိုယ္႔လက္ကိုဆဲြျပီး တတ္သြားခ်ိန္မွာေတာ႔ ကိုယ္ဘာမွမသိေတာ႔ဘူး။ မင္းကိုယ္႔ကိုတဲြေခၚခဲ႔တဲ႔ လက္တဖက္မွာတင္..အားအင္အျပည္႔ပါေနျပီေလ။

ကိုယ္တေယာက္တည္းကားေမာင္းထြက္ရတဲ႔အျကိမ္အေရအတြက္ကသိပ္ကိုရွားပါးခဲ႔ပါတယ္. ငယ္ေသးတယ္ ဆိုျပီးေဘးမွာတေယာက္မဟုတ္တေယာက္ပါမွ ကိုယ္ေမာင္းေလ႔ရွိတယ္။ ဒါေျကာင္႔ လစ္ရင္လစ္သလို မင္းဆီအေျပးကိုယ္လာမိတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ တေန႔မွာ အေမကိုေစ်းပို႔ျပီး ကားေပၚမွာထိုင္ေစာင္႔ေနတုန္း..မင္းကိုသတိရတာနဲ႔..မင္းရွိရာေတာင္ဥကလာကိုအေျပးေလးေမာင္းလာမိတယ္။ မင္းဆီေရာက္ေတာ႔ ၂မိနစ္ေတာင္မင္းနဲ႔မေတြ႔လုိက္ရပါဘူး..အိမ္ကမသိေအာင္ေစ်းကိုအျမန္ျပန္လာမိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ကိုယ္လစ္ရင္လစ္သလို မင္းဆီနည္းမ်ိဴးစုံနဲ႔ ခနေလး ခနေလး အျကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ လာေလ႔ရွိတယ္။ ခနေလးေတြ႔ရေပမယ္႔ ကိုယ္ေျကနပ္တယ္ မင္းကိုျမင္လုိက္ရရင္ပဲ ကိုယ္ေက်နပ္သြားတယ္။ ဒါအခ်စ္စိတ္တမ်ိဴးပဲေနမွာပါေနာ္။

မင္းတရက္ကိုယ္႔ကိုဖုန္းထဲမွာေျပာတယ္ ငယ္ေလးလိုေခၚမယ္..ကို႔ကို ကိုလို႔ျပန္ေခၚေနာ္တဲ႔..အဲတုန္းက ကိုယ္အရမ္းရွက္ျပီး မေခၚပါဘူးဘာလို႔ေခၚရမွာလဲလို႔ ျပန္ေျပာမိတယ္။ မင္းနဲ႔ဖုန္းေျပာျပီးေတာ႔မွ ကိုယ္မင္းကို အဲလိုေခၚခ်င္လာတယ္. ဒါနဲ႔စာေရးလိုက္မိတယ္...ေနာက္တခါထပ္ေျပာပါလို႔..ေနာက္တခါထပ္ေျပာရင္ အဲလိုေခၚမယ္လို႔ ကိုယ္အရမ္းေျကာင္တယ္ေနာ္. မင္းကေတာ႔ရယ္ေနတယ္...ကိုယ္ကအရမ္းကေလးဆန္တာပဲတဲ႔..ကိုယ္တို႔ခ်စ္သူသက္တမ္း ၆လေလာက္ေနေတာ႔ ကိုယ္႔အိမ္ကကိုယ္႔ကိုတေယာက္တည္းကားေမာင္းခြင္႔ပါမစ္ေပးျပီေလ။ အဲအခ်ိန္ေတြဟာ ကုိယ္႔ဘ၀မွာအေပ်ာ္ရဆုံးအခ်ိန္ေတြပဲ ။ ေသာျကာ စေန တနဂၤေႏြ ဆို ကိုယ္ကသင္တန္းသြားရတယ္ေလ။ မနက္လင္းရင္ မင္းနဲ႔ေတြ႔..မုန္႔စား ဘုရားသြား ေန႔လည္စာစားျပီးမွ သင္တန္းကိုတတ္ေလ႔ရွိတယ္. ကိုယ္အတန္းတတ္ေနခ်ိန္ဆိုမင္းက သင္တန္းေအာက္ကေနထိုင္ေစာင္႔ေနေလ႔ရွိတယ္။ ညေန ၄း၃၀ အတန္းျပီးရင္ မင္းနဲ႔ကိုယ္အတူတူျပန္ျပီး မင္းကိုအိမ္ျပန္ပို႔ျပီးမွ ကိုယ္ျပန္တတ္တယ္။ မင္းမပါတဲ႔အျပန္လမ္းဟာကိုယ္႔အတြက္အရမ္းအထီးက်န္ဆန္ျပီး ေျခာက္ေသြ႔တာပဲ။ မင္းကိုေျပာျပဖူးတယ္ေနာ္..ငယ္ကို႔ဆီလာရင္အရမ္းျမန္တာပဲ..ငယ္ကို႔ဆီကျပန္ရင္ေတာ႔အရမ္းျကာတယ္ လို႔ မင္းကိုေျပာေတာ႔..မင္းက ကိုယ္႔ကိုျပဴံးျကည္႔ျပီးေျပာတယ္ ငယ္ကကို႔ဆီေရာက္လိုေဇာနဲ႔ကားကိုျမန္ျမန္ေမာင္းလာေတာ႔ျမန္ေနတာေပါ႔..ကို႔ဆီကျပန္ရင္ငယ္မွမျပန္ခ်င္တာ မျပန္ခ်င္ျပန္ခ်င္ျပန္ရေတာ႔ ျကာတယ္ထင္ရတာေပါ႔တဲ႔ ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္..ကိုယ္တုိ႔အဲေလာက္ခ်စ္ခဲ႔ျကတာ။

အဲဒီညကမိုးေတြအရမ္းသည္းတယ္..မိုးေတြျခိမ္း လွ်ပ္ေတြလက္နဲ႔ေပါ႔.။ ည ၁၀နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ မင္းဖုန္းဆက္လာတယ္။ ငယ္ကို႔ကိုေမ႔ပစ္မွျဖစ္ေတာ႔မယ္တဲ႔..ဘယ္တုန္းကမွေမွ်ာ္လင္႔မထားဖူးတဲ႔စကားလုံးေတြပါ။ ကိုယ္မွမင္းနဲ႔မေ၀းရဲတာ။ မင္းနဲ႔ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွမင္းဘာလို႔ဒီလုိလုပ္တာလဲေမးေတာ႔လဲ မင္းမွာေရေရရာရာအေျကာင္းျပခ်က္မရွိဘူး။ ကိုယ္႔ကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ဒါေပမယ္႔ လမ္းခြဲမွျဖစ္ေတာ႔မယ္တဲ႔..ဘာေတြလဲ ..အဲညကအိမ္အျပင္မွာမိုးေတြရြာေနသလို..ဖုန္းေလးေဘးမွာလဲ ကိုယ္မ်က္ရည္ေတြရြာသြန္းေနတယ္။ ျပီးေတာ႔..ကိုယ္သိေနတယ္..မင္းလဲဟိုဘက္မွာ ငိုေနတယ္။ အသည္းကြဲတဲ႔ညဆိုတာ ဒါမ်ိဴးလားမသိပါဘူး။ မနက္က်ေတာ႔ မင္းနဲ႔ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္တယ္ ..ညကကိုဘာေတြေျပာလိုက္တာလဲ ညကေျပာတာေတြေမ႔ပစ္လုိက္ပါေတာ႔ငယ္ရယ္..တဲ႔..။ တကယ္ဆိုဘာအေျကာင္းေျကာင္႕ လမ္းခြဲစကားေတြေျပာျပီး ဘာအျကာင္းေျကာင္႔ညကေျပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြကိုေမ႔ခိုင္းရတာလဲလို႔ကိုယ္ေမးခြန္းျပန္ထုတ္သင္႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္မေမးမိဘူး။ ကိုယ္သိတာ မင္းနဲ႔ကိုယ္ မေ၀းဘူးဆိုတဲ႔အသိပဲရွိေနလို႔။ ကိုယ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔အေပ်ာ္ေတြ ျကာျကာမခံပါဘူး ေနာက္၂ရက္ေလာက္ျကာေတာ႔ မင္းအဲလိုစကားေတြဖုန္းထဲကေနထပ္ေျပာလာျပန္တယ္။ ကိုယ္ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ႔ဘူး..ကိုယ္႔မွာရွိတဲ႔အခ်စ္ေတြအကုန္မင္းယူျပီး အားအင္ေတြကုန္ခမ္းသြားသလိုပါပဲ..ဒါေပမယ္႔မင္းတခုေတာ႔ေျပာတယ္..ငယ္႔ကိုမခ်စ္လို႔မဟုတ္ဘူးတဲ႕။ ကိုယ္ဘယ္လိုနားလည္ရမွာလဲ..ဒုတိယအျကိမ္အသည္းကြဲျခင္းညေပါ႔။ ေနာက္ေန႔ညေနမွာ မင္းနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ကန္ေတာ္ျကီးပန္းကန္လုံးကြ်န္းမွာ ခ်ိန္းထားတယ္။ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကမင္းကိုဖုန္းဆက္ျပီးသတိေပးထားတယ္..ကိုယ္႔အိတ္ထဲမွာဓါးတေခ်ာင္းပါသြားတယ္တဲ႔..။ ဒီေတာ႔ကိုယ္နဲ႔မင္းနဲ႔ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း မင္းက ကိုယ္႔အိတ္ထဲကဓါးကိုယူျပီး ေရထဲလႊတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္အဲဓါးကိုဘာလို႔ယူသြားလဲဆိုတာခုခ်ိန္ထိကိုယ္တိုင္မသိပါဘူး ။ မင္းကိုသတ္ဖို႔လား..ကိုယ္ကို႔ကိုသတ္ေသဖို႔လား..ဒါေပမယ္႔ေသခ်ာတာကအဲအခ်ိန္မွာအရမ္းအခ်စ္ဆိပ္တတ္ေနခဲ႔တယ္။ မင္းကရွင္းျပခဲ႔တယ္ ဘာေျကာင္႔အဆက္ျဖတ္ရတယ္ဆိုတာေတြ။ ျဖစ္ပုံကဒီလို..မင္းနဲ႔ကိုယ္အျမဲ မိုးလင္းကေန ညေနေစာင္းအထိ တြြဲေနတာကို မင္းတို႔လမ္းထဲကမင္းကိုျကိုက္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးတေယာက္က ျမင္ေတြ႔ေနေတာ႔ မခံစားနိုင္ေတာ႔ပဲ ေဆးေတြအလြန္အကြ်ံေသာက္လို႔ ေဆးရုံေရာက္သြားသတဲ႔။ အဲေကာင္မေလးကလဲ မင္းသူငယ္ခ်င္းရဲ႔အေဒၚဆိုေပမယ္႔ မင္းတို႔ထပ္အသက္ ၂နွစ္ပဲျကီးတာတဲ႔။ ဒီေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကမင္းေျကာင္႔ျဖစ္တယ္ဆိုျပီး အျပစ္၀ိုင္းတင္ျကတယ္။ ျပီးေတာ႔ ဖုန္းကိုလက္ထဲထိုးထည္႔ျပီး ကိုယ္႔ကိုျဖတ္ဖို႔ဖိအားေတြေပးခဲ႔တယ္။ ဒါေျကာင္႔ မင္းကကိုယ္႔ကိုျဖတ္ရတာပါတဲ႔။ ကိုယ္ဘာမွမေျပာနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္အရင္တည္းကျကားဖူးပါတယ္..မင္းကို အဲဒီ အစ္မေလး ျကိတ္ေျကြေနတဲ႔အေျကာင္းေတြ။ ကိုယ္ျငိမ္ေနမိတယ္။ ငယ္ဗိုက္ဆာေနလား ေရာ႔ ပန္းသီးစားလုိက္ေနာ္ဆိုျပီး ကိုယ္႔ကိုပန္းသီးတလုံးေပးတယ္။ မင္းရဲ႔ကိုယ္႔အေပၚျကင္နာတတ္တဲ႔အမူအယာေတြက မေျပာင္းလဲေသးဘူး။ ကိုယ္သိတာေပါ႔..မင္းကိုယ္႔ကိုခ်စ္ေနတုန္းဆိုတာ..ခ်စ္ေနလ်က္နဲ႔မ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြစကားနားေထာင္ရမလားဆိုျပီး မင္းေပးတဲ႔ပန္းသီးကို ကိုယ္ေကာက္ေပါက္လိုက္မိတယ္။ ေဒါသကလဲေတာ္ေတာ္ထြက္ေနတယ္။ ပန္းသီးေလးက သစ္သားတံတားေလးနဲ႔ထိျပီး ကြဲသြားတယ္။ ငယ္ေဒါသျဖစ္တာနဲ႔ အျပစ္မဲ႔တဲ႔ပန္းသီးေလးကြဲသြားျပီတဲ႔...ေျပာရင္းမင္း႔အသံတိမ္၀င္သြားတယ္။ ငယ္႔အျဖစ္ကေကာအဲပန္းသီးနဲ႔ဘာထူးလဲ..ငယ္႔မွာဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲလို႔..သူ႔ကိုျပန္ေျပာမိတယ္။ သူေတာ္ေတာ္ေတြသြားျပီး ဟုတ္တယ္..ငယ္႔မွာအျပစ္မရွိဘူး..ကိုယ္႔မွာလဲအျပစ္မရွိဘူးတဲ႔။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔..ကိုယ္တို႔အရင္လိုပဲျပန္ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ တဖက္လူရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုငဲ႔ညွာေသာအားျဖင္႔ ကိုယ္မင္းရဲ႔ပတ္၀န္းက်င္ကိုမလာဘူး။ ကိုယ္နဲ႔မင္းခ်ိန္းရင္ေတာင္..မင္းက မင္းတို႔လမ္းနဲ႔ေတာ္ေတာ္ေ၀းတဲ႔ေနရာကေနေစာင္႔ေနတတ္တယ္။ ဒါလည္းခနပါ။ ေနာက္ဆုးေတာ႔အရင္လိုပဲျပန္ျဖစ္သြားတာပဲ..သူ႔ဟာသူမခံစားနိုင္လိ႔ုေသေသေျကေျက ဘာမွဂရုမစိုက္နိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုျပီး ကိုယ္တို႔လက္တြဲမျဖဴတ္ပဲမင္းပတ္၀န္းက်င္မွာ တြဲသြားတြဲလာလုပ္ခဲ႔ျကတာပဲ။ကိုယ္ယုံျကည္ပါတယ္ မင္းကိုယ္႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ။

ခ်စ္သူသက္တမ္းတနွစ္ျပည္႔တဲ႔ေန႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္ ၂၀၀၀ မွာ ေရႊတိဂုံဘုရားမွာမနက္အေစာျကီးထျပီး ဆြမ္းေတာ္သြားကပ္ျကတယ္။ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေလွ်ာက္သြားျကရင္းးအစီအစဥ္မရွိပဲ ပဲခူးကိုေရာက္သြားျကတယ္။ ပဲခူးကိုေရာက္ေတာ႔ ညေန၃နာရီေက်ာ္ေနျပီေနာ္။ အျပန္ကိုေမွာင္မွာစိုးရိမ္ျပီး ဘုရားေတာင္စုံေအာင္မဖူးခဲ႔ရဘူး။ဒါမင္းနဲ႔ပက္သက္လို႔..မွတ္မွတ္ယယ ခရီးေ၀းတခုကိုသြားဖူးျခင္းပါ။ ကိုယ္နဲ႔မင္း..ျမိဳ႔ျပင္ေထာက္ျကံ႔ဖက္ထြက္ျပီး ညေနေစာင္း ေနလုံးျကီး၀င္တာကို..ခနခန ထိုင္ျကည္႔ဖူးတယ္ေနာ္..အရမ္းလွတာပဲ။ ကားေနာက္ဖုံးေပၚမွာထိုင္ျပီး ေန၀င္ခ်ိန္ကို ခ်စ္သူနဲ႔အတူထိုင္ျကည္႔ေနရတာ အရမ္းျကည္နူးဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ကိုယ္တို႔ ခ်စ္သူျဖစ္ေနျကတာကို မင္းအိမ္လဲအသိ..ကိုယ္႔အိမ္လဲအသိပဲ..သေဘာတူတယ္လို႔မဆိုလိုေပမယ္႔ သေဘာမတူနိုင္တဲ႔အေျခအေနလဲမဟုတ္ခဲ႔ျကဘူး။ မင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔..ေႏြမိုးေဆာင္း ဥတုသုံးခုစလုံးကိုတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ျကဖူးတယ္။ မုိးသည္းထဲမွာထီးေလးေဆာင္းျပီးအင္းယာကန္ေပၚမွာလဲလမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ေႏြေခါင္ေခါင္အရမ္းပူလို႔ ကားအဲကြန္းမနိုင္တာကိုအတင္းဖြင္႔လို႔..ဂစ္ကဒ္ေပါက္ျပီးဒုတ္ခေရာက္ဖူးတယ္။ နယူးရီးယားနိုက္မွာ ေဆြမ်ိဴးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲအတူတူ နွစ္သစ္ကိုမင္းနဲ႔အတူတူျကိုဆိုဖူးတယ္..အဲတုန္းကဆိုမင္းနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က..တီရွပ္ဆင္တူ ေဘာင္းဘီဆင္တူ၀တ္ျပီးေလွ်ာက္သြားျကလို႔ ကိုယ္႔တို႔အတြဲကလူျကားထဲမွာဆိုထင္းေနတာပဲေနာ္။ ဒါေပမယ္႔အားလုံးဆီကအသံတသံျကားရတတ္တယ္..ေကာင္ေလးကေခ်ာလုိက္တာတဲ႔။ဟုတ္ပါတယ..မင္းနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ကိုယ္ဟာေတာ္ေတာ္ ရုပ္ဆိုးတာပါ။ မင္းေျကာင္႔မိန္းကေလးအုပ္စုတစုကကိုယ္႔ကိုေျပာဖူးတယ္..ေကာင္ေလးကေခ်ာေခ်ာေလးမတန္လိုက္တာတဲ႔ေလ။ ကိုယ္သူမ်ားေတြေျပာတာဂရုမစိုက္ပါဘူး..မင္းကိုယ္႔ကိုခ်စ္ေနဖို႔ပဲအေရးျကီးတာေလ။ ဒီလိုနဲ႔ေနျကရင္း ကိုယ္႔ရဲ႕မွားယြင္းစြာခ်စ္သူအေပၚသစ္စာမဲ႔မွုေျကာင္႔ကိုယ္နဲ႔မင္းေ၀းသြားခဲ႔ရတယ္ေနာ္။ ကိုယ္႔ရဲ႔ေလးစားအထင္ျကီးတတ္တဲ႔စိတ္တခုေျကာင္႔ ကိုယ္ လူတေယာက္ကို စိတ္၀င္စားမိသြားတယ္။ မင္းကိုယ္တိုင္အပို႔အျကိုလုပ္ေပးေနရင္း အဲဒီလူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ျငိသြားတယ္။ ကိုယ္႔အိမ္က အဲဒီလူနဲ႔သိပ္ကိုသေဘာတူခဲ႔သလို ကိုယ္ကိုတိုင္ကလဲ အရမ္းသေဘာက်ခဲ႔တယ္ ။ သူဟာလူေတာ္တေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ ။ ဒါေပမယ္႔ေလ..မင္းကိုယ္႔ကိုခြင္႔လႊတ္ျပီး မင္းဆီျပန္လာပါလို႔ ေျပာခဲ႔ေသးတယ္ေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေနတဆင္႔ မင္းနဲ႔ကိုယ္တို႔ရဲ႕ပစည္းေတြလဲဖို႔ခ်ိန္းေတာ႔..မင္းကကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းကိုေျပာတယ္တဲ႔.....ကြ်န္ေတာ္ကျပသနာကိုေျဖရွင္းတယ္..သူ႔ကိုခြင္႔လႊတ္တယ္ကြ်န္ေတာ္ဆီပဲျပန္လာပါ ဆုိတာကို ငယ္က ပစည္းေတြလဲဖို႔ပဲအတင္းေျပာေနတယ္တဲ႔..။ မင္းထင္ေနလား ကိုယ္မင္းကိုမခ်စ္ေတာ႔ဘူးလို႔..ကိုယ္မင္းကိုသိပ္ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ..။ ဒါဆိုမင္းကေမးမွာေပါ႔ေနာ္ ခ်စ္ရက္နဲ႔ဘာလို႔အခုလိုလုပ္လဲလို႔..ဟုတ္ပါတယ္..မင္းရွိေနရက္နဲ႔..စာေတာ္တဲ႔သူ႔ကို ကုိယ္သြားျပီစိတ္၀င္စားခဲ႔မိတာ ကိုယ္႔ရဲ႔ပထမဆုံးအမွားပါ။ မင္းေမ႔ေနျပီလား ကိုယ္ဟာ ပညာေတာ္တဲ႔သူေတြကိုအထင္ျကီးတတ္တယ္ဆိုတာ။ ကိုယ္တို႔ပစည္းေတြလဲတဲ႔ေန႔က..မိုးေတြရြာေနတယ္..ေအပရယ္သျကၤန္မိုးနဲ႔ဆက္ေနတဲ႔ မိုးေပါ႔။ တီတီစီအ၀င္၀က ငုပင္ျကီးေအာက္မွာ မိုးေတြကရြာ..ထီးကမပါ..မ်က္ရည္ေတြကရႊဲ..။ ကိုယ္မင္းကိုပစည္းတခုျပန္မေပးပဲခ်န္ထားခဲ႔တယ္..အဲဒါမင္းရဲ႔ဓါတ္ပုံအယ္လ္ဘမ္ပဲ။ ကိုယ္ျပန္မေပးလို႔မင္းက ကိုယ္႔အိမ္ကိုလိုက္ယူတယ္.အခုေနာ႔ပိြဳင္႔လုိ႔ေခၚတဲ႔..အိုရွင္း ကအဲတုန္းကေဆာက္လက္စျကီးေလအဲဒီနားမွာ ကားရပ္ျပီးစကားထိုင္ေျပာျကေသးတယ္ ။ မင္းကေတာ႔..ကိုယ္႔ကို စဥ္းစားပါဦးငယ္ရယ္ တဲ႔။ မင္းထပ္ခါထပ္ခါေတာင္းဆိုခဲ႔တယ္ေနာ္။ ကိုယ္ဘာလို႔အရမ္းေခါင္းမာခဲ႔တာလဲမသိဘူး။ မင္းေဒါသအရမ္းျဖစ္ျပီး ကိုယ္႔ကိုမင္းေပးထားတဲ႔ စီဒီေတြ ကတ္ဆတ္ေခြေတြကို ကိုင္ေပါက္ပစ္တာ..ေဘးက ကြန္စရက္ရွင္က လူေတြေတာင္ျကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ မင္းေဒါသတျကီးနဲ႔.ျပန္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ မင္းဖုန္းထပ္ဆက္ျပီးေမးေသးတယ္ ထပ္စဥၤးစားပါဦး ကိုယ္႔ဆီျပန္လာပါတဲ႔။ ကိုယ္ ပါးစပ္ကဘာေတြထြက္သြားလဲမသိဘူး။ဒါေပမယ႔ ကိုယ္ငိုေနတာမင္းသိလား။ ကိုယ္ငုိရလြန္းလို႔ရင္ဘက္ေတြေအာင္႔ျပီး အသက္ရွုက်ပ္တဲ႔အထိပါပဲ ။ မင္းအိမ္ေရာက္ေတာ႔မင္းထပ္ေျပာေသးတယ္..ငယ္ကို႔ဆီျပန္လာပါ...တဲ႔။ ကိုယ္ေခါင္းခါမိတဲ႔အခါမွာေတာ႔..ကိုယ္နဲ႔မင္းတကယ္ျပတ္ေတာက္သြားခဲ႔တယ္။ မင္းလဲမင္းရဲ႔ေယာက်ာ္းမာနကုန္ျပီေလ။

၂၀၀၁ မွာမင္းနဲ႔ကိုယ္ျပန္ေတြ႔ျကတယ္ အဲတုန္းကမင္းကဒဂုံတကသိုလ္မွာအေ၀းသင္အနီးကပ္တတ္ေနတယ္။ မင္းကိုယ္႔ကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း၀မ္းသာအားရဆီးျကိုခဲ႔တယ္။ ကိုယ္ကမင္းထပ္ငယ္ေတာ႔ ေက်ာင္းမတတ္ရေသးဘူးေလ။ မင္းနဲ႔အတူ အနီးကပ္လိုက္တတ္တယ္။ မိုးလင္းမိုးခ်ဴပ္အရင္လိုအခ်ိန္ေတြျဖဳန္းျကတယ္။ ကိုယ္တို႔ထိုင္ေနျက..ေတာင္ဥကလာေဂါက္ကြင္းနားက ဂန္နမာလမ္းမွာ ကားရပ္ျပီး ခန ခန သြားထိုင္ျဖစ္တယ္။ အရင္လို ညေနေစာင္းေနအ၀င္မွာ ျမိဳ႔ျပင္ထြက္ျပီး ေနလုံးျကီး၀င္တာကိုျကည္႔ျဖစ္တယ္။ မင္းဘာမွမေျပာင္းလဲေသးပါဘူး.အရင္လိုပဲကိုယ္႔အေပၚအရမ္းဂရုစိုက္တုန္း...ကိုယ္႔ကိုအလုိလုိက္တုန္း..ကိုယ္႔ကိုသိပ္ခ်စ္တုန္း ျပီးေတာ႔ စကားေျပာရင္..ငယ္နဲ႔ကိုနဲ႔ေျပာတုန္းပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကအရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ႔ျကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မင္းစာေမးပြဲျပီးတဲ႔ေန႔မွာ မင္းကိုကိုယ္ထပ္ျဖတ္လိုက္တယ္။ မင္းကေတာ႔ကိုယ္႔ကိုနားမလည္နုိင္စြာနဲပ..ဘာမွမေျပာပဲ က်န္ခဲ႔တယ္ေနာ္။ မင္းဘက္ကျပန္ဆက္သြယ္တဲ႔ဖုန္းေတြကိုလဲ ဥေပကခါျပဴထားမိတယ္။

ျပီးသြားျပီလား...မျပီးေသးပါဘူး...မိုးေတြရြာလာရင္ဘာလို႔သူ႔ကိုသိပ္သတိရတတ္တာလဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္နားမလည္ခဲ႔ဘူး။ မိုးေတြအရမ္းသည္းတဲ႔ ၂၀၀၃ စက္တင္ဘာည တညမွာ ကိုယ္မင္းကိုအထူးသတိရေနမိတယ္။ ၀မ္းကြဲေမာင္ေလးတေယာက္ကိုဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ေတာ႔ ေမာင္ေလးေရာက္လာတယ္။ ေမာင္ေလးကိုအနိုင္က်င္႔ျပီး မင္းေနထိုင္ရာလမ္းေလးထဲအတင္းလိုက္ပို႔ခိုင္းတယ္။ မင္းတို႔အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေတာ႔..မင္းညီေလးကိုမင္းနာမည္ေမးေနတုန္း ကိုယ္႔အသံျကားလို႔ဆိုျပီး မင္းျခံ၀ကိုေျပးလာတာဖိနပ္ေတာင္မပါဘူးေနာ္။ ကိုယ္အရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္..မင္းစကာေလးတခြန္းေျကာင္႔ . ညေနတည္းကငယ္႔ကိုသတိရေနတာ..ဖုန္းေတာင္ဆက္မလို႔..အိမ္ဖုန္းကလဲပ်က္ေနတယ္တဲ႔။ မင္းအရမ္း၀မ္းသာေနတာကိုယ္သိတယ္.ကိုယ္လဲေပ်ာ္တာပဲေလ..မင္းနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရတာကိုး။ ညကအရမ္းမိုးခ်ဴပ္ေနျပီဆိုေတာ႔..မနက္ျဖန္ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းျပီးကိုယ္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းကိုယ္ရန္ကုန္မွာအလုပ္လုပ္ေနျပီ။ မင္းကသေဘၤာတတ္ဖို႔လုပ္ေနတယ္။ မင္းနဲ႔ေတြ႔ရဖို႔ကိုယ္ရုံးလစ္ခဲ႔တယ္။ ရုံးကိုသြားတရက္မသြားတရက္ေတြလုပ္ျပီး မင္းနဲ႔ပဲအခ်ိန္ကုန္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔..ထုံးစံအတိုင္းတပတ္ေလာက္ပါပဲ..တပတ္ေလာက္ျကာေတာ႔ ကိုယ္မင္းနဲ႔အဆက္သြယ္ထပ္ျဖတ္မိတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီတခါေတာ႔ ကိုယ္တေယာက္တည္းတဖက္သတ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လမ္းခြဲတာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္ နွစ္ဦးသေဘာတူအေျကအလည္ညွိနွိုင္းျပီးမွလမ္းခြဲခဲ႔ျကတာပါ။ ဟုတ္တယ္..ကိုယ္တို႔အဲဒီတုန္းကမွတကယ္လမ္းခြဲျဖစ္တာပါ။ ကိုယ္ကမင္းကိုဆက္လုိက္ျဖတ္လုိက္..ေပၚလာလိုက္ေပ်ာက္သြားလိုက္တာေတြကိုခံနိုင္ရည္မရွီဘူး..ကိုယ္ကလဲမင္းဘ၀ထဲမ၀င္နိုင္ဘူး..ဒီေတာ႔ကိုယ္တို႔ထပ္လမ္းခြဲရတာေပါ႔..ျမိဳ႔ျပင္ထြက္ျပီး ကားေနာက္ဖုံးေပၚမွာထိုင္တယ္..ျပီးေတာ႔အရင္လိုပဲေနလုံး၀င္သြားတာကိုျကည္႔ျပီး မင္းကေျပာတယ္. ကိုယ္႔ကိုဒီတသက္ ဘယ္ေတာ႔မွမင္းမပိုင္ဆိုင္ရေတာ႔ဘူးတဲ႔..ကိုယ္ကအရမ္းညာတတ္တယ္တဲ႔..ကိုယ္ကို႔ကိုယ္အျမဲညာေနတယ္တဲ႔..ဟုတ္ပါတယ္..မင္းကိုခ်စ္လ်က္နဲ႔ကိုယ္လမ္းခြဲမိတယ္..မခ်စ္ဟန္ေဆာင္ခဲ႔တယ္.ဒါညာနည္းတမ်ိဴးလား။ ကုိယ္တို႔ ေနေရာင္ေပ်ာက္သြားခ်ိန္မွာျမိဴ႔ထဲကိုျပန္၀င္လာတယ္..ဒီတခါေန၀င္ခ်ိန္ကိုမင္းနဲ႔အတူတူတြဲျကည္႔ခြင္႔ရတာ ဘ၀မွာ ေနာက္ဆုံးအျကိမ္ပါပဲ။ မင္းလဲကိုယ္႔ကိုဘယ္ေတာ႔မွထပ္မျကိုးစားေတာ႔ဘူးဆိုတာ ကိုယ္သိေနပါတယ္။

မင္းနဲ႔ကိုယ္ဟာ ခန ခန စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္မွုရွိျပီး တိုက္တိုက္ဆုိုင္ဆိုင္ေတြျကုံေတြ႔ဖူးတယ္ေနာ္။ ကိုယ္နဲ႔မင္းလမ္းခြဲခဲ႔သည္႔တိုင္ တေယာက္ကိုတေယာက္ မမုန္းခဲ႔ျကဘူး..အဲလိုပဲ နွစ္ဦးသားမေမွ်ာ္လင္႔ပဲျပန္ဆုံတိုင္းလဲအရင္ကတေယာက္ကိုတေယာက္ရက္စက္ဖူးတာေတြအကုန္ေမ႔ျပီး ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ျကတယ္။ ကိုယ္မင္းကိုအရမ္းသတိရေနတယ္။ မင္းေကာ သတိရေနမွာလား..ကိုယ္တို႔ ျပန္မဆုံနိုင္ဘူးလို႔ဘယ္သူေျပာနိုင္မွာလဲေနာ္။ ခုဆို ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ႔အရပ္က ျမန္မာေတြ စုရပ္ကိုေရာက္တုန္း မင္းကိုသတိထားျပီးရွာျကည္႔မိတယ္။ ျမန္မာသေဘၤာသားေတြကမ္းကပ္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိုလာေလရွိတယ္ေလ။ ကိုယ္ေရာက္တိုင္း မင္းကိုမ်ားေတြ႔မလားဆိုတဲ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးနဲ႔..ကိုယ္ရွာျကည္႔ေနမိတယ္။ တကယ္လို႔မ်ားမင္းနဲ႔ကိုယ္ေတြ႔ျကရင္ အရင္လိုပဲ၀မ္းသာမွုအျပည္႔နဲ႔..ကိုယ္တို႔ျပန္ေတြ႔ဆုံျကဦးမွာလား။ အတိတ္ဆိုတာေမ႔ထားလို႔မရတဲ႔ အရာတခုဆိုတာ ကိုယ္႔အတြက္ေသခ်ာေနသေရြ႔...တိုက္ဆိုင္မွုေတြျကုံလာတိုင္း မင္းကိုသတိရေနမိမွာပါ။